Hannah Bonjer in Nepal

De volgende dag moet ik natuurlijk al mijn ervaringen van ‘mijn dag alleen’ aan de familie vertellen, waarna Rajesh en ik in de office gaan zitten. Het is me niet duidelijk wat er moet gebeuren (en blijkt ook niet te moeten gebeuren) dus we praten een aantal uren over de cultuur verschillen van Nederland-Nepal. Ook in de dagen die volgen blijft dit het voornaamste gespreksonderwerp. Ik ontdek dat Rajesh een moderne denker is voor zijn omgeving en het wel fijn vindt om met mij van gedachte te kunnen wisselen. Nederland en Nepal verschillen weinig van elkaar, de ontwikkeling die Nepal heeft doorgemaakt (zoals Rajeh me verteld heeft) lijken erg op de ontwikkeling die zich in NL hebben afgespeeld. Daarmee kunnen we voorspellen wat zal gaan gebeuren in Nepal over een aantal jaar. Wezenlijk verschil is alleen de religie; het Hindoeisme versus het Christendom.

Na de lunch vertrekken we samen met de twee headweavers (mannen die het weven coordineren maar die ook de techniek weten) in de auto naar Naikap. De weg die we rijden is de hoofdweg en schijnt de enige weg te zijn om Kathmandu in en uit te komen. Veel vrolik gekleurde vrachtwagens met gezellige melodietjes als toeters. Een soort constante file. Naikap is een dorpje grensend aan Kathmandu, ofwel ergens rechts van de hoofdweg. De auto kan de stijle helling niet op, we lopen een paar meter en belanden direct in een oase van rust en zinderende hitte. Een echt dorpsgevoel, veel kinderen op straat (Rajesh denkt dat er een staking ergens op de weg is waardoor ze niet naar school kunnen, want tegenwoordig gaan veel kinderen wel naar school), en boeren arbeiders. Binnen in kleine, donkere huisjes in volledig kale ruimtes zitten met open geslagen ramen, zitten een aantal vrouwen te weven. Dhaka weven. Als toerist had ik dit nooit gevonden, volledig verborgen. Er staan meer houten weefgetouwen dan er vrouwen zijn; door de regen van de afgelopen dagen zijn zij nodig om de bloemen in het veld rechtop te zetten. De weeftechniek is voor mij nieuw. Door het gebrekkige engels aan hun kant en te weinig vaktermkennis aan mijn kant,moet ik het zelf ontdekken door hier goed te kijken en erover te lezen (intenet doet wonderen).
Ik ontdek dat het material meestal katoen en soms zijde is. Soms wordt eerste de stof geweven om vervolgens de geometrische patronen (uit het hoofd en vaak naar eigen smaak!) erin te weven. Meestal gebeurt het weven en dit patroon maken tegeijktijd. Het is een tijdrovende klus; ongeveer 30 cm per dag! (dat wordt nog wat, als mijn samples gemaakt worden). De vrouwen zijn getrained door te doen en te leren (vaak van de oudere generatie) en nieuwe patronen en kleurencombinaties ontstaan uit wens van de headweaver (een order) of door inzicht en interresse van de weefsters. Herhaling is er bijna nooit. Het valt me op dat iedereen zo rustig werkt. En ook met de bazen (headweavers en rajesh) en ikzelf als buitenlander met fotocamera ernaast, maakt zo te zien weinig indruk. Rajesh legt me uit dat dit ook een struikelblok is en zal kunnen worden voor ons. De mensen hier in Nepal werken wanneer ze zin hebben en doen waarin ze geinteresseerd zijn (vaak binnen hun baan gezien). Als de weefsters geen zin hebben om straks mijn patroontjes te weven of andere kleuren te proberen, kunnen we het vergeten. Er staat ons dus een spannend taak te wachten. Ook op straat trouwens geen rennende mensen. Het word haast kent Rajesh vooral van de amerikaanse televisie. Hopelijk zal mijn aanwezigheid helpen en hopelijk regent het niet te veel in de laatste weken...
Al met al is het zien van het weven een mooie ervaring. Ik ben erg blij dat we eerst ‘het veld in gaan’ alvorens ik start met ontwerpen. Want nu zal ik niet weten wat ik zou moeten veranderen; ik vind het allemaal prachtig. Ik hoop door veel te zien de kwaliteit te ontdekken en onderscheiden.