vrijdag 25 mei 2007
Vier hele mooie muren… (dag 12)
Inmiddels ben ik alweer een paar dagen verder. Aangezien mijn griep (of whatever het ook moge zijn) al een aantal dagen duurt, weinig culturele ontdekkingen.
Ik heb vooral de muren van mijn kamer kunnen besturderen, vergezeld door koppijn, dichte neus, keelpijn en koorts (nee, geen race). Inmiddels ken ik ook alle medebewoners (die komen en gaan) van mijn kamer: een kakkerlak, hagedis (ok die mag blijven), spinnen in verschillende formaten, een enkele mug die door het gaas is heen weten te kruipen en veel kleine beestjes (die ik liever ongedefineert laat). De buur-hond heb ik ondanks al mijn vrediglievenheid bijna gelynched (wat een takke beest, zijn a-ritmische blaffen gedurende avonden en nachten recht onder mijn raam kosten mij aardig wat slaapuren) en de stekker van de telefoon die precies aan de andere kant van mijn deur staat heb ik er stiekem ook al een keer uitgetrokken…
Even heb ik getwijfeld of ik al het onnodige in mijn kamer zou weg doen, om me een aantal dagen als monnik terug te trekken (een soort introductie) om terug naar de kern te kunnen. Gezien de cultuurshok die ik dan een aantal dagen later zou meemaken als ik weer naar buiten zou gaan, heb ik besloten dit niet te doen. De spullen leiden me al niet af (ik weet nu wel wat waar staat).
Kortom, een paar dagen voor mezelf, om tot rust te komen. De prikkels te laten zakken. En moet je voorstellen wat er na een aantal dagen in afzondering (behalve de vele telefoontjes van Rajesh en wat smsjes van vrienden) op me af kwam toen ik naar het internetcafe liep op dit te schrijven: Oja, ze toeteren om je te waarschuwen dat ze eraan komen (dus altijd), alle kleuren, al het stof, het rijden aan de anderen kant, de hitte van 30 graden…
Ik besef me dat alle kleine culturele verschillen waar ik de afgelopen keren over geschreven heb niet zozeer pietluttigheden zijn of een basala vergelijkingspoging, maar dat deze verschillen en het onbekende van hier, de nieuwe situaties, de taal die ik niet versta, me veel meer waarde doet hechten aan de dingen om me heen. De kleine dingen vallen weer op. Het doet me stil staan bij het leven zoals het leven in Nederland is. Ook daar stel ik me open, maar hier stel ik me toch makkelijker open. Ik ervaar natuurlijk alleen de positieve kant en kan daardoor vroliker leven. Deze trip naar Nepal geeft me daardoor automatisch nieuwe inzichten…
Ik heb vooral de muren van mijn kamer kunnen besturderen, vergezeld door koppijn, dichte neus, keelpijn en koorts (nee, geen race). Inmiddels ken ik ook alle medebewoners (die komen en gaan) van mijn kamer: een kakkerlak, hagedis (ok die mag blijven), spinnen in verschillende formaten, een enkele mug die door het gaas is heen weten te kruipen en veel kleine beestjes (die ik liever ongedefineert laat). De buur-hond heb ik ondanks al mijn vrediglievenheid bijna gelynched (wat een takke beest, zijn a-ritmische blaffen gedurende avonden en nachten recht onder mijn raam kosten mij aardig wat slaapuren) en de stekker van de telefoon die precies aan de andere kant van mijn deur staat heb ik er stiekem ook al een keer uitgetrokken…
Even heb ik getwijfeld of ik al het onnodige in mijn kamer zou weg doen, om me een aantal dagen als monnik terug te trekken (een soort introductie) om terug naar de kern te kunnen. Gezien de cultuurshok die ik dan een aantal dagen later zou meemaken als ik weer naar buiten zou gaan, heb ik besloten dit niet te doen. De spullen leiden me al niet af (ik weet nu wel wat waar staat).
Kortom, een paar dagen voor mezelf, om tot rust te komen. De prikkels te laten zakken. En moet je voorstellen wat er na een aantal dagen in afzondering (behalve de vele telefoontjes van Rajesh en wat smsjes van vrienden) op me af kwam toen ik naar het internetcafe liep op dit te schrijven: Oja, ze toeteren om je te waarschuwen dat ze eraan komen (dus altijd), alle kleuren, al het stof, het rijden aan de anderen kant, de hitte van 30 graden…
Ik besef me dat alle kleine culturele verschillen waar ik de afgelopen keren over geschreven heb niet zozeer pietluttigheden zijn of een basala vergelijkingspoging, maar dat deze verschillen en het onbekende van hier, de nieuwe situaties, de taal die ik niet versta, me veel meer waarde doet hechten aan de dingen om me heen. De kleine dingen vallen weer op. Het doet me stil staan bij het leven zoals het leven in Nederland is. Ook daar stel ik me open, maar hier stel ik me toch makkelijker open. Ik ervaar natuurlijk alleen de positieve kant en kan daardoor vroliker leven. Deze trip naar Nepal geeft me daardoor automatisch nieuwe inzichten…
# posted by Hannah Bonjer @ 01:56 
