woensdag 13 juni 2007
Afronden geblazen! | dag 33 - Donderdag 14 juni
Nu eindelijke de 20 verschillende patronen in ieder 5 verschillende kleurencombinaties ontworpen en gedigitaliseerd zijn en de eerste patronen bij de wevers liggen, rest mij de laatste vier dagen nog een goede afronding. Ik moet snel priorieten gaan stellen, want er is nog veel werk aan de winkel, letterlijk en figuurlijk.
Letterlijk heb ik suggesties opgesteld om de winkel een upgrade te geven. Vanwege de binnenvallende en geldeisende Maoisten, moet de winkel eenvoudig en soberder blijven dan zijn cuncurenten, maar ik ben ervan overtuigd dat ook binnen deze kaders de winkel er mooi en vooral verzorgd uit kan zien. De winkel bestaat nu uit de grote showroom als je binnenkomt met drie kamertjes achteraf met resp Dhakaprocuten, Dhaka sjaals en verschillende soorten stoffen.
De belangrijkste andachtspunten binnen deze kaders zijn wat mij betreft:
-een verzorgde uitstraling (opnieuw schilderen om vlekken bladders te verwijderen, in de voorkamer met minder besmettelijke, warme donkere kleuren en in de kleine kamertjes met lichte kleuren maar geen wit. Nieuw tapijt zonder vlekken en de lundia kasten in de twee kleine kamertjes gelijk maken aan de kasten in de voorkamer).
-frisse en schone uitstraling (elke ochtend stoffen, vanwege de vervuiling en het stof van buitenaf, verse bloemen voor de geur, geen eten in de winkel)
-goede verlichting (de verlichting moet beter en omdat de verlichting hier normalitait uit is als er geen klanten zijn, begint iedereen te rennen als er iemand binnenkomt. Dit werkt op je zenuwen. Kortom; slechts 1 lichtknop binnen handbereik.
-herinrichting van de drie kamertjes: 1 kamer met Dhaka (ipv twee), 1 kamer met stoffen en van de laatste kamer een opslagkamer maken.
-in de winkel niet teveel van de dezelfde producten uitstallen (een showmodel tonen en de rest in de opslag).
-producten in de winkel niet alleen tegen de muren aan ‘plakken’ (de producten moeten de ruimte hebben en de lege middenruimte moet vermeden worden)
-de producten tonen zoals je ze thuis zou gebruiken en verschillende producten combineren (op de te verkopen tafel en te verkopen Dhakakleed, een stoel aan de tafel, een lap op de toonbank etc).
-verwijderen van de plastic hoezen van de stoelen en bank (die zijn bedoeld tegen het stof en tegen verkleuring maar zo kun je de producten niet zien en zij als westerse mensen houden er niet van om dit te moeten vragen)
-het afwachten als een klant binnenkomt en niet ernaast gaan staan om alles te vertellen wat je al weet en alles te benoemen waar je naar kijkt (dit gebeurt altijd in winkels, zeer irritant).
Daarnaast heb ik Rajesh in contact gebracht met Jitske, de Nederlandse modeontwerpster die hier een fabriek heeft opgebouwd. (Zie dag 28 – zaterdag 9 juni). Ik ben erg onder de indruk van wat zij hier doet; niet alleen het ontwerpen voor haar merk JUX, maar ook de management, financien en organisatie van productie en dus de farbiek. Zakelijk gezien kan Rajesh van haar leren, en wellicht kan Jitske zijn stoffen gebruiken. Na een lunch met Rajesh, Deepa en Jitske bekijken we dan ook de farbiek. De collectie ziet er fantastisch uit, een natuurlijke uitstraling door alle natuurlijke stoffen, verven en verwerkingen maar zonder ‘geitenwollensokken imago’. Binnenkort komt er een Nederlandse organisatie kijken of ze een keurmerk kan krijgen, de toiletten zijn daarin de grootste zorg, de andere facetten zijn in orde. De Nepalezen houden gewoon simpelweg niet van een schone plee. Na iemand verantwoordelijk te stellen, loodjes te trekken, agenda te maken en nog vele andere pogingen is de WC nogsteeds smerig. En zij lachen er hartelijk om.
Het afronden betekend het maken van een overzicht voor Rajesh; een hardcopy (prints, je weet maar nooit hoe lang dat kan duren :-) voor Rajesh in de vorm van een boek of multomap om te kunnen tonen aan klanten en een DVD met alle ontwerpen erop. Daarnaast een pakket maken voor de importeur Strawberries Fabrics in Nederland; een overzicht van de nieuwe collectie met een hardcopy, een DVD, samples van de nieuwe collectie (als deze klaar zijn) en verschillende swatches van bestaande Dhaka stoffen, een kleurenkaart laten maken, prijzenlijsten regelen, cargo organisatie opzetten...
En dan een laatste note voor vandaag: Uiteindelijk heb ik me voornamelijk bezig gehouden van het ordenen, organissaren en indexeren van de prachtige stoffen, het creeren van een heldere overzichtelijke collectie in nieuwe kleuren waar west en oost samen komen. Ik maak me na mijn ervaring hier wel zorgen over of dit verrichte werk zal blijven bestaan en de organisatie niet weer terug gaat naar waar het vandaan kwam. Als Kalamandir gaat leveren aan het westen zal de organisatie en de timemanagement een belangrijke rol spelen, maar meer dan het voorbereiden en keer op keer het belang hiervan benadrukken, kan ik niet doen.
Mijn inschatting is dat Rajesh dit begrijpt en ook wil naleven, maar naast een ander denken van de miljoenen andere Nepalzen, zijn er ook nog fascetten als politieke onrust en moussons die de planning regelmatig in de war gooien...
Kortom, genoeg te doen!
Ik ben ontzettend benieuwd naar de samples van de nieuwe stoffen en zal de komende dagen genieten van al het moois om mij heen.
Letterlijk heb ik suggesties opgesteld om de winkel een upgrade te geven. Vanwege de binnenvallende en geldeisende Maoisten, moet de winkel eenvoudig en soberder blijven dan zijn cuncurenten, maar ik ben ervan overtuigd dat ook binnen deze kaders de winkel er mooi en vooral verzorgd uit kan zien. De winkel bestaat nu uit de grote showroom als je binnenkomt met drie kamertjes achteraf met resp Dhakaprocuten, Dhaka sjaals en verschillende soorten stoffen.
De belangrijkste andachtspunten binnen deze kaders zijn wat mij betreft:
-een verzorgde uitstraling (opnieuw schilderen om vlekken bladders te verwijderen, in de voorkamer met minder besmettelijke, warme donkere kleuren en in de kleine kamertjes met lichte kleuren maar geen wit. Nieuw tapijt zonder vlekken en de lundia kasten in de twee kleine kamertjes gelijk maken aan de kasten in de voorkamer).
-frisse en schone uitstraling (elke ochtend stoffen, vanwege de vervuiling en het stof van buitenaf, verse bloemen voor de geur, geen eten in de winkel)
-goede verlichting (de verlichting moet beter en omdat de verlichting hier normalitait uit is als er geen klanten zijn, begint iedereen te rennen als er iemand binnenkomt. Dit werkt op je zenuwen. Kortom; slechts 1 lichtknop binnen handbereik.
-herinrichting van de drie kamertjes: 1 kamer met Dhaka (ipv twee), 1 kamer met stoffen en van de laatste kamer een opslagkamer maken.
-in de winkel niet teveel van de dezelfde producten uitstallen (een showmodel tonen en de rest in de opslag).
-producten in de winkel niet alleen tegen de muren aan ‘plakken’ (de producten moeten de ruimte hebben en de lege middenruimte moet vermeden worden)
-de producten tonen zoals je ze thuis zou gebruiken en verschillende producten combineren (op de te verkopen tafel en te verkopen Dhakakleed, een stoel aan de tafel, een lap op de toonbank etc).
-verwijderen van de plastic hoezen van de stoelen en bank (die zijn bedoeld tegen het stof en tegen verkleuring maar zo kun je de producten niet zien en zij als westerse mensen houden er niet van om dit te moeten vragen)
-het afwachten als een klant binnenkomt en niet ernaast gaan staan om alles te vertellen wat je al weet en alles te benoemen waar je naar kijkt (dit gebeurt altijd in winkels, zeer irritant).
Daarnaast heb ik Rajesh in contact gebracht met Jitske, de Nederlandse modeontwerpster die hier een fabriek heeft opgebouwd. (Zie dag 28 – zaterdag 9 juni). Ik ben erg onder de indruk van wat zij hier doet; niet alleen het ontwerpen voor haar merk JUX, maar ook de management, financien en organisatie van productie en dus de farbiek. Zakelijk gezien kan Rajesh van haar leren, en wellicht kan Jitske zijn stoffen gebruiken. Na een lunch met Rajesh, Deepa en Jitske bekijken we dan ook de farbiek. De collectie ziet er fantastisch uit, een natuurlijke uitstraling door alle natuurlijke stoffen, verven en verwerkingen maar zonder ‘geitenwollensokken imago’. Binnenkort komt er een Nederlandse organisatie kijken of ze een keurmerk kan krijgen, de toiletten zijn daarin de grootste zorg, de andere facetten zijn in orde. De Nepalezen houden gewoon simpelweg niet van een schone plee. Na iemand verantwoordelijk te stellen, loodjes te trekken, agenda te maken en nog vele andere pogingen is de WC nogsteeds smerig. En zij lachen er hartelijk om.
Het afronden betekend het maken van een overzicht voor Rajesh; een hardcopy (prints, je weet maar nooit hoe lang dat kan duren :-) voor Rajesh in de vorm van een boek of multomap om te kunnen tonen aan klanten en een DVD met alle ontwerpen erop. Daarnaast een pakket maken voor de importeur Strawberries Fabrics in Nederland; een overzicht van de nieuwe collectie met een hardcopy, een DVD, samples van de nieuwe collectie (als deze klaar zijn) en verschillende swatches van bestaande Dhaka stoffen, een kleurenkaart laten maken, prijzenlijsten regelen, cargo organisatie opzetten...
En dan een laatste note voor vandaag: Uiteindelijk heb ik me voornamelijk bezig gehouden van het ordenen, organissaren en indexeren van de prachtige stoffen, het creeren van een heldere overzichtelijke collectie in nieuwe kleuren waar west en oost samen komen. Ik maak me na mijn ervaring hier wel zorgen over of dit verrichte werk zal blijven bestaan en de organisatie niet weer terug gaat naar waar het vandaan kwam. Als Kalamandir gaat leveren aan het westen zal de organisatie en de timemanagement een belangrijke rol spelen, maar meer dan het voorbereiden en keer op keer het belang hiervan benadrukken, kan ik niet doen.
Mijn inschatting is dat Rajesh dit begrijpt en ook wil naleven, maar naast een ander denken van de miljoenen andere Nepalzen, zijn er ook nog fascetten als politieke onrust en moussons die de planning regelmatig in de war gooien...
Kortom, genoeg te doen!
Ik ben ontzettend benieuwd naar de samples van de nieuwe stoffen en zal de komende dagen genieten van al het moois om mij heen.
# posted by Hannah Bonjer @ 23:33 
