woensdag 13 juni 2007
Family diner | dag 30 - maandag 11 juni
Na een lange dag van twaalf uur werken en het afronden van de kleurencombinaties voor de andere 10 patronen, ga ik eten bij de familie van Deepa, de vrouw van Rajesh.
Deepa is de jongste van vijf: drie broers en een zus. Allen zijn inmiddels getrouwd en alleen Deepa en haar zus hebben nog een kindje. Twee meisjes die maar drie maanden in leeftijd schelen. Zoals de traditie verlangt, wonen alle zonen thuis en zijn hun vrouwen bij deze familie ingetrokken. Deepa en haar zus zijn bij de familie van hun man ingetrokken, zoals het hoort. Speciaal voor mij is iedereen opgetrommeld en vol verwachting staan ze bovenaan de trap. De mannen en ik zitten in de woonkamer en drinken bier en eten snacks die duidelijk van de voren zijn klaar gemaakt en prachtig op een borde gedecoreerd liggen: nootjes, verse groenten, gemengde kruiden met nootjes en groenten, soort krackers. Even was ik vergeten dat iedereen wacht totdat ik mijn bier aan de mond zet en de snacks proef. Gelukkig is het na ‘please start’ over met de afwachtende houding en komen de vragen. Wederom is het beroep ‘ontwerper’ een fascinerend onderwerp; het beroep wordt in Nepal als nutteloos gezien. Iedereen kan toch ontwerpen, iedereen kan toch foto’s maken. Ik probeer aan de hand van voorbeelden duidelijk te maken dat ontwerpers niet alleen al bestaande producten een nieuw jasje geven maar ook uitvindingen doen of het leven van de mensen kan verbeteren voor het vinden van de juiste oplossingen van verschillende problemen. Ik zal ze niet overtuigen, dat is ook niet mijn doel, maar ik probeer mijn kant te laten zien. Ook ik zie mijn beroep als een luxe. Ik ben ontzettend blij dat ik de mogelijkheid heb om zoiets leuks te doen en niet gedwongen ben door de economie, society of mijn ouders tot een bepaald beroep. Een voordeel van het ontwikkelde westen, een luxe positie!
Het huis ziet er verwarend uit; de inrichting is mooi, inclusief een bomenbehand, een grote televisie, comfortabele stoelen, zwart glimmende bijzettafels en een glijbaan voor de kids middenin. Vermoedelijk bovengemiddeld vermogend, aangezien Rajesh verteld had dat hij een ‘middle range’ familie is en het contrast van wat ik op straat zie.
Ik had voor de kleine meisjes mini klompjes meegenomen en voor haar ouders stroopwavels en drop. Helaas was de drop niet zo smerig als de drop die ik aan Rajesh zijn familie had gegeven, want dit gaf hilasiche momenten!
De broers van Deepa vind ik op haar lijken kwa uiterlijk en ontdek al snel dat ze allemaal erg verschillend van karakter zijn. De oudste is sociaal en luisterd geinterreseerd, de middelste is stil (stille waters hebben diepe gronden, zoals Rajesh later uitlegd) en de jongste is vermoedelijk minder gecompliceerd en vroliker. Haar schoonbroer, de man van haar zus, is veel in het buitenland vanwege zijn werk en met hem kan ik over New York babbelen.
De snacks zijn al een volledige maaltijd, maar ik kan de zoveelste extra porties maar niet afwimpelen. En dan verplaatsen we ons naar de tafel in de keuken, terwijl ik in mijn ooghoek zie dat de ouders van Deepa op de grond zitten te eten. De vrouwen hebben allen drie tot vier uur in de keuken gestaan en het eten is werkelijk heerlijk! Verschillende groenten en aarndappel curries, heerlijke curd, spicy chutny en bijzonder smaakvolle mango. De kooktijd is er duidelijk aan af te proeven, ondanks dat ik totaal geen honger meer heb geniet ik en laat ik mj bijscheppen van alle verschillende gerechten, aangezien ik ontdekt had dat alle schoonzussen een ander gerecht hadden gemaakt en allen vol verwachting naar mijn reactie zaten of stonden te kijken... Zoals altijd is het eten een nuttige bezigheid: binnen een aantal minuten naar binnen gewerkt en weinig gepraat. Zonde van al het lekkers om daar niet langer van te kunnen genieten! Na het eten is het tijd om op te stappen, tjokvol kijk ik terug op een bijzonder avond.
Deepa is de jongste van vijf: drie broers en een zus. Allen zijn inmiddels getrouwd en alleen Deepa en haar zus hebben nog een kindje. Twee meisjes die maar drie maanden in leeftijd schelen. Zoals de traditie verlangt, wonen alle zonen thuis en zijn hun vrouwen bij deze familie ingetrokken. Deepa en haar zus zijn bij de familie van hun man ingetrokken, zoals het hoort. Speciaal voor mij is iedereen opgetrommeld en vol verwachting staan ze bovenaan de trap. De mannen en ik zitten in de woonkamer en drinken bier en eten snacks die duidelijk van de voren zijn klaar gemaakt en prachtig op een borde gedecoreerd liggen: nootjes, verse groenten, gemengde kruiden met nootjes en groenten, soort krackers. Even was ik vergeten dat iedereen wacht totdat ik mijn bier aan de mond zet en de snacks proef. Gelukkig is het na ‘please start’ over met de afwachtende houding en komen de vragen. Wederom is het beroep ‘ontwerper’ een fascinerend onderwerp; het beroep wordt in Nepal als nutteloos gezien. Iedereen kan toch ontwerpen, iedereen kan toch foto’s maken. Ik probeer aan de hand van voorbeelden duidelijk te maken dat ontwerpers niet alleen al bestaande producten een nieuw jasje geven maar ook uitvindingen doen of het leven van de mensen kan verbeteren voor het vinden van de juiste oplossingen van verschillende problemen. Ik zal ze niet overtuigen, dat is ook niet mijn doel, maar ik probeer mijn kant te laten zien. Ook ik zie mijn beroep als een luxe. Ik ben ontzettend blij dat ik de mogelijkheid heb om zoiets leuks te doen en niet gedwongen ben door de economie, society of mijn ouders tot een bepaald beroep. Een voordeel van het ontwikkelde westen, een luxe positie!
Het huis ziet er verwarend uit; de inrichting is mooi, inclusief een bomenbehand, een grote televisie, comfortabele stoelen, zwart glimmende bijzettafels en een glijbaan voor de kids middenin. Vermoedelijk bovengemiddeld vermogend, aangezien Rajesh verteld had dat hij een ‘middle range’ familie is en het contrast van wat ik op straat zie.
Ik had voor de kleine meisjes mini klompjes meegenomen en voor haar ouders stroopwavels en drop. Helaas was de drop niet zo smerig als de drop die ik aan Rajesh zijn familie had gegeven, want dit gaf hilasiche momenten!
De broers van Deepa vind ik op haar lijken kwa uiterlijk en ontdek al snel dat ze allemaal erg verschillend van karakter zijn. De oudste is sociaal en luisterd geinterreseerd, de middelste is stil (stille waters hebben diepe gronden, zoals Rajesh later uitlegd) en de jongste is vermoedelijk minder gecompliceerd en vroliker. Haar schoonbroer, de man van haar zus, is veel in het buitenland vanwege zijn werk en met hem kan ik over New York babbelen.
De snacks zijn al een volledige maaltijd, maar ik kan de zoveelste extra porties maar niet afwimpelen. En dan verplaatsen we ons naar de tafel in de keuken, terwijl ik in mijn ooghoek zie dat de ouders van Deepa op de grond zitten te eten. De vrouwen hebben allen drie tot vier uur in de keuken gestaan en het eten is werkelijk heerlijk! Verschillende groenten en aarndappel curries, heerlijke curd, spicy chutny en bijzonder smaakvolle mango. De kooktijd is er duidelijk aan af te proeven, ondanks dat ik totaal geen honger meer heb geniet ik en laat ik mj bijscheppen van alle verschillende gerechten, aangezien ik ontdekt had dat alle schoonzussen een ander gerecht hadden gemaakt en allen vol verwachting naar mijn reactie zaten of stonden te kijken... Zoals altijd is het eten een nuttige bezigheid: binnen een aantal minuten naar binnen gewerkt en weinig gepraat. Zonde van al het lekkers om daar niet langer van te kunnen genieten! Na het eten is het tijd om op te stappen, tjokvol kijk ik terug op een bijzonder avond.
# posted by Hannah Bonjer @ 23:31 
