maandag 4 juni 2007
Gevecht tegen het vreemde (dag 18 tm 20 – woensdag 30 mei – vrijdag 1 juni)
Midden in de nacht werd ik wakker, vanaf dien heb ik een dag nonstop boven de emmer en de plee gehangen. Wat voelde ik me beroerd. Duidelijk wat verkeerds gegeten, het (lang verwachte) gevecht tegen het vreemde was begonnen...
Ik weet natuurlijk dat ik veel water moet drinken en ORS moet nemen, het baarde mij echter lichtelijke zorgen dat zelfs het water mijn lichaam uit gewerkt werd. Rajesh drong aan op antibiotica en ik vroeg hem Cola te halen. 24 uur later bleef dit alles wel achter mijn kiezen en voelde ik me stukken beter: geen nachtelijke escapades met mijn vriend de emmer en de plee, maar gewoon stoned voor me uit staren, liggend in bed. Ik zag mezelf als een stoned spookje.
Weer een dag verder begon ik weer honger te krijgen en genoot ik van een heerlijk stukje klef wit zoetig brood, later die dag gevolgd door soep. De daarop volgende dag was het fruit en muslie het hoogtepunt van de dag. Ik voelde me prima, zo lang ik maar bleef liggen! Maar vooruitgang werd elk uur geboekt. Hell yeah!
(Note van Rajesh: welcome to Nepal! Bedankt, ik dacht dat ik mijn welkomsfeestje al gehad had..)
En dan voor volledigheid in het kader van ‘This Is Nepal’-communicatie nog een annekdote: ondanks dat ik me niet alleen voel hier in Kathmandu in mijn uppie (in 20 dagen nog niemand anders gezien of gesproken op straat), vond ik van mezelf dat ik toch wel een keer andere mensen moest ontmoeten.
Het bijzondere echter is dat het ‘soort zoekt soort’ hier tot dusver nog niet opgaat, in tegenstelling tot mijn ervaring in high tech New York of in stukken onder ontwikkeld China. De andere expates/toeristen/buitenlanders die hier sporadisch ziet, lopen strak langs elkaar, zonder enig contact. Maar het toeval wilde dat ik net deze conclusie had getrokken en ik vervolgens tegen een Rus aanliep. Ja, prima, wij een keertje eten. Dus zo gezegd zo gedaan, vegetable curry in een Turks restaurant, saaie verhalen, stroeve communicatie en oninterresante vent. De vegetable curry kwam er dus diezelfde nacht uit, en om het contrast nog groter te maken begon de Rus mij te sms-en. Ik heb hem erbij uitgekotst en tot op heden niets meer van genomen. Voorlopig voor mij geen vegetable curry meer...
Ik weet natuurlijk dat ik veel water moet drinken en ORS moet nemen, het baarde mij echter lichtelijke zorgen dat zelfs het water mijn lichaam uit gewerkt werd. Rajesh drong aan op antibiotica en ik vroeg hem Cola te halen. 24 uur later bleef dit alles wel achter mijn kiezen en voelde ik me stukken beter: geen nachtelijke escapades met mijn vriend de emmer en de plee, maar gewoon stoned voor me uit staren, liggend in bed. Ik zag mezelf als een stoned spookje.
Weer een dag verder begon ik weer honger te krijgen en genoot ik van een heerlijk stukje klef wit zoetig brood, later die dag gevolgd door soep. De daarop volgende dag was het fruit en muslie het hoogtepunt van de dag. Ik voelde me prima, zo lang ik maar bleef liggen! Maar vooruitgang werd elk uur geboekt. Hell yeah!
(Note van Rajesh: welcome to Nepal! Bedankt, ik dacht dat ik mijn welkomsfeestje al gehad had..)
En dan voor volledigheid in het kader van ‘This Is Nepal’-communicatie nog een annekdote: ondanks dat ik me niet alleen voel hier in Kathmandu in mijn uppie (in 20 dagen nog niemand anders gezien of gesproken op straat), vond ik van mezelf dat ik toch wel een keer andere mensen moest ontmoeten.
Het bijzondere echter is dat het ‘soort zoekt soort’ hier tot dusver nog niet opgaat, in tegenstelling tot mijn ervaring in high tech New York of in stukken onder ontwikkeld China. De andere expates/toeristen/buitenlanders die hier sporadisch ziet, lopen strak langs elkaar, zonder enig contact. Maar het toeval wilde dat ik net deze conclusie had getrokken en ik vervolgens tegen een Rus aanliep. Ja, prima, wij een keertje eten. Dus zo gezegd zo gedaan, vegetable curry in een Turks restaurant, saaie verhalen, stroeve communicatie en oninterresante vent. De vegetable curry kwam er dus diezelfde nacht uit, en om het contrast nog groter te maken begon de Rus mij te sms-en. Ik heb hem erbij uitgekotst en tot op heden niets meer van genomen. Voorlopig voor mij geen vegetable curry meer...
# posted by Hannah Bonjer @ 06:29 
