Hannah Bonjer in Nepal

Na een week in mijn bed gaat het langzaam maar zeker weer beter. Ik begin weer met werken, thuis. Ik kan dan zo rust afwisselen met werken, en later andersom; werk afwisselen met rust.

Het stadium van het project: In de winkel/showroom Kalamandir heb ik een tijd terug foto’s genomen van de een stapel Dhaka geweven sjaals en van het boek met dessins (patronen). Ik wil voor mezelf een overzicht krijgen wat voor een kleuren er gebruikt worden, wat voor een verschillende patronen er zijn, wat veel en wat weinig verkocht wordt, etc. De conclusie is simpel: alle kleuren van de regenboog worden gebruikt en er zijn talloze variaties in dessins/patroon (in de eerste paar stapels al een stuk of 100 verschilldende). Een patroon wordt vaak maar een enkele keer door een weefster gemaakt, en elke weefster ontwikkeld talloze patronen.
Voor de export naar Europa lijkt me dit een ramp kwa planning, logistiek en communicatie (de patronen hebben geen naam, het is niet genoteerd welke weefster welk patroon heeft gemaakt, Rajesh moet naar alle verschillende weefsters voor kleine opdrachten) maar ook zeker een ramp om uit te kiezen voor de Europesche consument. Ik besluit een collectie te gaan samenstellen van een aantal (stuk of 15?) verschillende patronen, verkrijgbaar in verschillende kleurencombinaties. Zowel de patroonselectie als de kleurenmogelijkheden zal ik ontwikkelen.

Omdat ik thuis werk en Rajesh verder niet nodig heb, is hij vrij. Het verteld me dat hij de hele maand voor mij heeft vrijgehouden en ik merk aan hem dat hij niet zo goed weet wat hij moet doen. Dan kan je in ieder geval een keer benzine halen; daarvoor moet je tenslotte wachten tot de overheid benzine vrij geeft (meestal eens in de zoveel dagen) en als er benzine verkocht wordt, moet je een halve tot een hele dag achter je voortganger aan schuivelen naar de pomp. En ik maar denken dat die auto’s en motoren daar geparkeerd stonden langs de kant van de weg...

One mango a day keeps the docter away? Seems not. Maar wel lekker!