Hannah Bonjer in Nepal

Inmiddels heb ik een aantal dagen zonder vrij te nemen achter elkaar gewerkt. De hitte is slopend en omdat het op kantoor te warm is werk ik thuis, in mijn guesthouse. Ik ben erg blij dat de mousson afgelopen nacht is ingeluid (zo blijkt later) met onweer en regen; de verkoeling is nabij! Ik heb veel zin in frisse lucht en even een andere omgeving; Rajesh, Deepa en ik gaan een dagje uit naar Baktapur; een stad een klein uur uit Kathmandu.

Zoals beloofd ben ik om tien uur bij Rajesh en krijg ik een uur na mijn ontbijt mijn lunch voorgeschoteld; currys, naan, dhal, reddish en pinda’s met rauwe knoflook. Ik zal vast lekker ruiken.
Ze vertellen dat Baktapur een grote stad is en na in de auto in de soort constante file in de stank van al het verkeer, ben ik ben verbaast als we Baktapur inlopen; omdat het er oud uit ziet, er geen auto’s in het centrum rijden en er voornamelijk handarbeid plaats vind, doet het mij zeer middeleuws aan! Het is rustig en schoon, tenminste in het opzicht dat er weinig tot geen vuil zwerft, het blijft stoffig. We lopen gewoon ons neus achterna, ik krijg af en toe aanwijzingen welke tempel voor welke god of godin is gebouwd, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik inmiddels een beetje de tel kwijt ben van alle goden, diens namen en geschiedenis....
Baktapur is een zeer oude stad, dorp, bulkt van de tempels en heeft zogenaamde konings yoghurt als specialiteit.

Ik ontmoet de headwaever van dit gebied, een vriend van Rajesh. Hij spreekt geen Engels, maar lacht vriendelijk. Hij heeft foto’s meegenomen van de ‘80ste verjaardag ceremonie’ van zijn vader, als eerbetoon aan de oude heer en van de ‘12e jaar ceremonie’ van zijn neefje, een feest dat hij officieel mag trouwen. Hij loopt mee en we eindigen in een huis net buiten Baktapur met Dhaka weefsters. Het weven ziet er gezelliger uit dan de vorige plekken; licht, muziek, beetje keuvelende dames.

Na een verfrissende cola, rijden we een uur verder, net de Kathmandy Valley uit richting Dhulikhel Mountain Resort, opgezet door de oom van Rajesh. Het resort is een oase van rust, groen, bloemen en omgeven door bergen; werkelijk prachtig en heerlijk om een fruitsalade te eten (de eerste keer dat ik het aan durf) en mijn eerste biertje in Nepal te nuttigen!
Na 25 jaar wil de oom van Rajesh het wellicht een facelift geven, ik weet wel iemand die daaroverna wil denken gedurende het verblijf daar... Ik loop naar de top en geniet van het uitzicht en de frisse lucht!

Terug rijden we regelrecht de file in, ik wordt misselijk van alle uitlaatgassen! Wat een verschil! We stoppen bij de winkel van de jongste broer van Deepa. Hij verkoopt sinds kort naast handgemaakte stalen interieurproducten ook fitnessapparatuur, dat lijkt me een slimme investering, gezien de ontwikkeling van het westen; uit de grond poppende fitnesscentra.