maandag 4 juni 2007
Trouwen, kinderen en de hele rambam “This Is Nepal” / TIS (dag 16 en dag 17 – maandag 28 en dinsdag 29)
Deze afgelopen twee dagen heb ik deels op kantoor en deels thuis gewerkt, aangezien het op kantoor te heet is (de temperatuur is nu opgelopen naar een graad of 35). De werkuren worden afgewisseld met lunched met Rajesh.
Status van het project:
Rajesh is erg opgelucht dat ik me (wij ons) vooral wil richten op maken van een textielcollectie, samengesteld uit (voornamelijk) bestaande patronen in een nieuwe kleurencombinaties uitgevoerd. Hij voorziet dat de vrouwen –zoals ook al eerder omschreven- wellicht geen zin hebben om veel moeite te doen om nieuwe patronen te leren of het te druk hebben op hun land (lees voedsel).
Tijdens de lunch hadden Rajesh en ik het over trouwen, kinderen, relaties, samenwonen, vastgoed en zo meer.
Het vinden van de juiste man/vrouw gaat als volgt: Er wordt gebruik gemaakt van een soort bemiddelaar, een vrouw met een grote collectie pasfoto’s van allerlei verschillende mannen en vrouwen. De bemiddelaarster zoekt matches in deze collecties (als de familie daarom vraagt), voornamelijk op basis van de foto. Ze laat de beide partijen de foto’s zien en als ze er ook wat voor voelen, wordt er een ontmoeting van de beide families in een tempel geregeld. Hier spreken de families voornamelijk over de familie achtergronden. Als dit geprek voorspoedig voorloopt, kan de jongen (man) een soort contract opsturen om met bitternuts. Als de vrouw de bitternut accepteert, kan het huwelijk geregeld worden (en dus het contract ondertekend en wel terug gestuurd worden). Ze mag het afwijzen (stilwijgen).
Na de acceptatie van de bitternut mogen de jongen en het meisjes elkaar wel leren kennen dmv elkaar ontmoeten. Vroeger mocht dit alleen met familie erbij, nu mogen ze elkaar ook prive ontmoeten.
Dan komt het belangrijktste onderdeel: het bepalen van de juiste huwelijsdatum Aan de hand van de astrologie van het aankomende paar, wordt een datum gesteld. Dit kan soms wel een jaar duren. De trouwdag zelf is lang en er moeten aan vanallerlei eisen voldaan worden, tradities en gebruiken moeten excact worden gevolgd. Alle rituele bij elkaar duurt een dag of zes. Na de grote dag slaapt het bruidsbaar traditioneel 15 dagen niet bij elkaar, pas daarna trekt het meisje trekt in bij de familie van haar man; daar heerst blijheid alom, terwijl zij haar familie zal achterlaten in tranen van verdriet.
In tegenstelling tot in India, waar de familie van de vrouw het huwelijk betaald en vaak nog aan de eisen van de man’s familie moet voldoen wat betreft kado’s of vergoedingen, wordt er geen verschil gemaakt tussen de familie van de man en de vrouw qua kosten. Wel trouwen vaak meerdere stellen (familie) op dezelfde dag om de kosten van de bruiloft te drukken.
Rajesh en Deepa kenden elkaar al voordat ze gingen trouwen. Ze hadden geen relatie voor die tijd maar Rajesh wilde wel met Deepa trouwen. Na vier jaar kregen ze hun kindje, een meisje van nu 25 maanden. Hij had met mijn moeder afgesproken dat hij uiterlijk op zijn 27ste zou trouwen (dit is een normale afpraak). Dat betekende als hij niet zelf iemand vond voor die tijd, zijn moeder dat voor hem zou doen.
Wat betreft het geslacht van het kindje is het in Nepal minder extreem aan toe als in China. Ook hier hebben ze nu meestal maar 1 kindje (simpelweg omdat het anders te duur is en die ene kindje overleeft het meestal wel), over het algemeen zijn jongens meer gewilt, maar dochtertjes worden niet weggestopt. Rajesh verteld me dat hij erg blij is met een dochter. In zijn opinie, al voor de zwangerschap ook met zijn vrouw besproken, is en meisje net zoveel waard als een jongen. Hij verteld dat je door het krijgen van een meisje niet lui wordt, met de jongen kun je op je lauweren rusten aangezien hij jou ouwe dag zal gaan betalen...
De afgelopen twee dagen verwachtte ik een telefoontje van een Nederlandse ontwerpster die mij zou bellen, gezien ze in Kathmandu zou zijn. We hadden mail contact gehad en het leek mij een interesant contact, ten eerste om haar ervaringen te horen wat betreft werken in Nepal, ontwerpen van kleding, stoffen, de communicatie hier, etc. Daarnaast leek het me gewoon leuk om weer eens een ander gezicht te zien nar 17 dagen Rajesh en zijn familie. Helaas belde ze niet meer (een aantal dagen later kreeg ik een mailtje dat ze had te druk had gehad). Dit was al de derde keer dat er een afspraak gemaakt werd, maar niet uitgevoerd. Op zicht niets mis mee, het kan gebeuren, maar wel bijzonder dat ik die ervaring in Nederland (bijna) nooit heb, terwijl hier in Nepal tot nu toe altijd! Later die avond sprak ik met een andere guesthouse bewoner (chirurg) en die deed de uitspraak (zij het om een andere reden) ‘This Is Nepal’. Die houden we erin...
Status van het project:
Rajesh is erg opgelucht dat ik me (wij ons) vooral wil richten op maken van een textielcollectie, samengesteld uit (voornamelijk) bestaande patronen in een nieuwe kleurencombinaties uitgevoerd. Hij voorziet dat de vrouwen –zoals ook al eerder omschreven- wellicht geen zin hebben om veel moeite te doen om nieuwe patronen te leren of het te druk hebben op hun land (lees voedsel).
Tijdens de lunch hadden Rajesh en ik het over trouwen, kinderen, relaties, samenwonen, vastgoed en zo meer.
Het vinden van de juiste man/vrouw gaat als volgt: Er wordt gebruik gemaakt van een soort bemiddelaar, een vrouw met een grote collectie pasfoto’s van allerlei verschillende mannen en vrouwen. De bemiddelaarster zoekt matches in deze collecties (als de familie daarom vraagt), voornamelijk op basis van de foto. Ze laat de beide partijen de foto’s zien en als ze er ook wat voor voelen, wordt er een ontmoeting van de beide families in een tempel geregeld. Hier spreken de families voornamelijk over de familie achtergronden. Als dit geprek voorspoedig voorloopt, kan de jongen (man) een soort contract opsturen om met bitternuts. Als de vrouw de bitternut accepteert, kan het huwelijk geregeld worden (en dus het contract ondertekend en wel terug gestuurd worden). Ze mag het afwijzen (stilwijgen).
Na de acceptatie van de bitternut mogen de jongen en het meisjes elkaar wel leren kennen dmv elkaar ontmoeten. Vroeger mocht dit alleen met familie erbij, nu mogen ze elkaar ook prive ontmoeten.
Dan komt het belangrijktste onderdeel: het bepalen van de juiste huwelijsdatum Aan de hand van de astrologie van het aankomende paar, wordt een datum gesteld. Dit kan soms wel een jaar duren. De trouwdag zelf is lang en er moeten aan vanallerlei eisen voldaan worden, tradities en gebruiken moeten excact worden gevolgd. Alle rituele bij elkaar duurt een dag of zes. Na de grote dag slaapt het bruidsbaar traditioneel 15 dagen niet bij elkaar, pas daarna trekt het meisje trekt in bij de familie van haar man; daar heerst blijheid alom, terwijl zij haar familie zal achterlaten in tranen van verdriet.
In tegenstelling tot in India, waar de familie van de vrouw het huwelijk betaald en vaak nog aan de eisen van de man’s familie moet voldoen wat betreft kado’s of vergoedingen, wordt er geen verschil gemaakt tussen de familie van de man en de vrouw qua kosten. Wel trouwen vaak meerdere stellen (familie) op dezelfde dag om de kosten van de bruiloft te drukken.
Rajesh en Deepa kenden elkaar al voordat ze gingen trouwen. Ze hadden geen relatie voor die tijd maar Rajesh wilde wel met Deepa trouwen. Na vier jaar kregen ze hun kindje, een meisje van nu 25 maanden. Hij had met mijn moeder afgesproken dat hij uiterlijk op zijn 27ste zou trouwen (dit is een normale afpraak). Dat betekende als hij niet zelf iemand vond voor die tijd, zijn moeder dat voor hem zou doen.
Wat betreft het geslacht van het kindje is het in Nepal minder extreem aan toe als in China. Ook hier hebben ze nu meestal maar 1 kindje (simpelweg omdat het anders te duur is en die ene kindje overleeft het meestal wel), over het algemeen zijn jongens meer gewilt, maar dochtertjes worden niet weggestopt. Rajesh verteld me dat hij erg blij is met een dochter. In zijn opinie, al voor de zwangerschap ook met zijn vrouw besproken, is en meisje net zoveel waard als een jongen. Hij verteld dat je door het krijgen van een meisje niet lui wordt, met de jongen kun je op je lauweren rusten aangezien hij jou ouwe dag zal gaan betalen...
De afgelopen twee dagen verwachtte ik een telefoontje van een Nederlandse ontwerpster die mij zou bellen, gezien ze in Kathmandu zou zijn. We hadden mail contact gehad en het leek mij een interesant contact, ten eerste om haar ervaringen te horen wat betreft werken in Nepal, ontwerpen van kleding, stoffen, de communicatie hier, etc. Daarnaast leek het me gewoon leuk om weer eens een ander gezicht te zien nar 17 dagen Rajesh en zijn familie. Helaas belde ze niet meer (een aantal dagen later kreeg ik een mailtje dat ze had te druk had gehad). Dit was al de derde keer dat er een afspraak gemaakt werd, maar niet uitgevoerd. Op zicht niets mis mee, het kan gebeuren, maar wel bijzonder dat ik die ervaring in Nederland (bijna) nooit heb, terwijl hier in Nepal tot nu toe altijd! Later die avond sprak ik met een andere guesthouse bewoner (chirurg) en die deed de uitspraak (zij het om een andere reden) ‘This Is Nepal’. Die houden we erin...
# posted by Hannah Bonjer @ 06:28 
