Hannah Bonjer in Nepal

In tegenstelling tot de dagelijkse situatie van een aantal uur zonder stroom in de avond ivm met overhiedsbezuinigingen, is het vandaag overdag dat er geen stroom is in Kathmandu.
En aangezien ik een lege laptop heb, kan ik niets anders doen dan mezelf vrij geven. Met nog wat slappe benen, wandel ik Patan in. Het is rustig (zaterdag, de enige vrije dag dus veel is dicht) en ik ben de enige toerist. Patan is officieel de twee na grootste stad in de valley (maar zoals omschreven nu opgeslokt door de grootste stad; Kathmandu) die zijn hoogtij beleefde in de 16e, 17e en 18e eeuw. Historici beschrijven het ontstaan van de stad in 250 BC, en de eerste inscripties stammen van de 5e eeuw AC. Het bulkt er van de tempels, boedabeelden, kleine pleintjes achter kleine deurtjes, houten daken en niet te vergeten, mensen. De straten zijn volgepakt en nauw, maar achter de kleine poortjes liggen binnenplaatsen met bijna altijd een stanbeeld of tempel ter ere van een van de vele goden; een oase van rust. Ik wandel rond en lunch in een Garden restaurant, in de tuin van het Patan Museum, achter zo een klein poortje op het centrale plein (Durbar Sq) gelegen.

Eeen groot probleem is de watervoorziening. Rajesh vertelde met dat ze een overdaad aan schoon water hebben (uit te bergen), maar door slechte educatie en wanbeleid van de overheid zit Kathmandu zonder schoon drinkwater zit. Ik las het vervolgens ook in de krant hier en ondervind het nu ook weer aan de lijve: binneplaatsen staan vol met rottend water, de badplaatsen, mensen wassen zich met zwart gekleurd water, pompen zijn leeg en afval wordt in de rivier gedumd. Wat een stank komt daar vandaan.